Pracuję. Dotąd duuużo, więc nie pisałam.
Kolejne pisanie pracy w trakcie. Tym razem jeszcze trudniej się do tego zabrać.
Gdzieś między wierszami głowa utkwiona gdzieś indziej.
Myśleć o wszystkim jednocześnie nie można.
Ale się chce. :)

Z Wikipedii:

"Miłość jest dowolną ilością emocji i doświadczeń zachodzących z powodu silnej więzi. Słowo miłość może odnosić się do wielu różnorodnych uczuć, stanów i postaw, poczynając od ogólnego zadowolenia, a kończąc na silnej więzi międzyludzkiej. Rozmaitość użyć i znaczeń, połączona z zawiłością opisywanych przez nią uczuć, powoduje, że miłość jest niespotykanie trudna do zdefiniowania, nawet w porównaniu do innych stanów emocjonalnych.

Miłość jest przedmiotem i źródłem inspiracji dla twórców sztuki oraz literatury, religii i psychologii. Przez niektórych ludzi bywa uważana za sens życia ludzkiego – czyniąca je prawdziwym i w pełni szczęśliwym."

Eh, dlaczego tylko niektórych?

Zapracowane tygodnie, ale widoczny cel.
Jeszcze niewyraźny, ale już widoczny. :)

Nie ma kobiet niezrozumiałych, są tylko mężczyźni niedomyślni.
Magdalena Samozwaniec

... się dzieje, ale dobrego.
Gdzieś tam po prostu uruchomiły się trybiki i obracają się w zawrotnym tempie. Na razie to nie przeszkadza, raczej pomaga, jest wesoło, ciekawie.
Brak snu.
Dziś to odrobię. :)
Dobranoc!

We never know we go,—when we are going
We jest and shut the door;
Fate following behind us bolts it,
And we accost no more.



Odchodząc - nie wie się, że się odchodzi -
Nie na serio Drzwi za sobą przymykamy -
Los - tymczasem - zatrzaskuje rygle -
Bezpowrotnie - za naszymi plecami -

... Obronę.
Oferty pracy, które same przyjdą, zastukają do drzwi i będą spełniać oczekiwania.
Letnie szaleństwa.
Spokój.
Spotkania z ludźmi, dawno odkładane.
Sezon grillowy.
Morze i góry na wyciągnięcie ręki.

Nie można myśleć o niczym innym.
Nie można pisać i nie pisać o czymś innym.
Cały świat patrzy na nas.
A my patrzymy na świat jak przez mgłę - tę wczorajszą, nad Smoleńskiem.

Gdzieś, na dnie serca wciąż pojawia się pytanie - dlaczego Polacy?
Nasz naród wydaje się wyjątkowo dotykany przez tragedie.
Nie trzeba przypominać zaborów, wojen, Katynia (a to tylko jeden z przykładów morderstwa na nas), okupacji niemieckiej, potem reżimu ZSRR... I tak można by pisać. Ale czy warto?
Bo to nie słowa tak bolą.
I nie tylko fakt ludzi, walczących przeciwko sobie.

Żal, dlatego, że historia zawsze zabiera nam tych najlepszych.
Tych, którzy chcieli walczyć o dobro narodu.
Tych, którzy nie wahali się poświęcać życia swojego i swoich rodzin na rzecz prawdy najwyższej.
Tych, którzy nie uznawali kompromisów...
A wczoraj odebrała nam także tych, którzy przewodniczyli wolnej Polsce, którzy szukali dla niej najlepszej drogi, których sami wybieraliśmy na naszych przedstawicieli.
Zginęli razem - niezależnie od ugrupowania, poglądów, działalności społecznej, którą prowadzili.
Znów zginęli ci, których najbardziej będzie brakowało - doświadczeni politycy, generałowie, działacze. W końcu - prezydenci!

Chyba żaden naród nigdy nie przeżył tyle bólu w tak krótkim czasie.
Jak zawsze pozostaje tylko Wiara.
I Nadzieja, że gdzieś jest cel.
Że może Polacy znów się zjednoczą - tak, jak jednoczyli się zawsze w trudnych chwilach.

Że Jan Paweł II wyjdzie im na spotkanie... I Bóg przyjmie ich do Siebie.

"... i dymi mgłą katyński las..."

Co jakiś czas przegrzebuję ocean informacji z całego świata i czytam, czytam, aż mnie ciarki przechodzą.
Wszędzie zło, zło... Tu wlewają niemowlęciu alkohol do ust, gdzieś indziej rówieśnicy molestują seksualnie sześciolatkę...

Gdyby się tym wszystkim nadmiernie martwić, to... aż strach mieć dzieci!

Patrzę na to z dystansem.
To nie mój świat.
W świecie, który znam dzieją się rzeczy złe, owszem... ale nie brak też tych dobrych.
A w mediach?

Szaro, buro lub - przeciwnie - w ostrych odcieniach czerwieni.
Aż nie chce się więcej czytać.

U mnie?
Zbieram się do pisania.
Opornie.